refah'tan kopan çocuk sesleri

 refah'tan kopan çocuk sesleri


çağ atlarcasına koşuyoruz yazgımıza

harkulâde aynalar karşısında ilk ilmeğe yelteniyoruz

dönüp tavaf ediyoruz bahçeleri, kırık bulgur taşlarıyla

seslerle uyanıyoruz bütün güzelliklerin ortasından

ve keşke diyoruz kelimelerimizle,
durup dinilse bombalar

bir sarmaşık bizi sarıp sarmalasa 


meydanlar boyu trenleri kaçırıyoruz

masaların karmaşaları sersemletiyor bizi

bir lider son nefesini soluyor
uğruna yaşadığı topraklar üstünde


ey bütün hakikat zamanlarının ve

ey kızıl meydanların patlayan bombaları
yalnız damlayan tozlardan bize kalan

bir sığınakta,
müphem ve mücmel bir yerde yani

gerçeklik sendikalarına biat veriyoruz
birer intihar süsü olmak için.


uyandığımız gerçeklik

kızıl denizleri yarıyor

allı bohçalar içinden çıkıyor fünyeler

ve keşke diyorum kelimelerimle hiç yaşamasaydı bu naylon gerçeklik

keşke

çiçekler uzaktan koksa

ay ikiye, yeniden yarılsa.


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

şehirdeki telaş

silsileyi sükutu hayâl

Büyük Yolculuk - La Grand Voyage