refah'tan kopan çocuk sesleri
refah'tan kopan çocuk sesleri
çağ atlarcasına koşuyoruz yazgımıza
harkulâde aynalar karşısında ilk ilmeğe yelteniyoruz
dönüp tavaf ediyoruz bahçeleri, kırık bulgur taşlarıyla
seslerle uyanıyoruz bütün güzelliklerin ortasından
ve keşke diyoruz kelimelerimizle,
durup dinilse bombalar
bir sarmaşık bizi sarıp sarmalasa
meydanlar boyu trenleri kaçırıyoruz
masaların karmaşaları sersemletiyor bizi
bir lider son nefesini soluyor
uğruna yaşadığı topraklar üstünde
ey bütün hakikat zamanlarının ve
ey kızıl meydanların patlayan bombaları
yalnız damlayan tozlardan bize kalan
bir sığınakta,
müphem ve mücmel bir yerde yani
gerçeklik sendikalarına biat veriyoruz
birer intihar süsü olmak için.
uyandığımız gerçeklik
kızıl denizleri yarıyor
allı bohçalar içinden çıkıyor fünyeler
ve keşke diyorum kelimelerimle hiç yaşamasaydı bu naylon gerçeklik
keşke
çiçekler uzaktan koksa
ay ikiye, yeniden yarılsa.
Yorumlar
Yorum Gönder