mızrak ağartması

  mızrak ağartması

dünden kovulmuş yatakla

sayısız uzun geceler arasından demokratça sıyrılan şeb-i yeldâda

kıvranıp yastığı ısırmalar

soluk soluğa kalıp yüzü yastıktan küstürmeler...

bunları elbet bilirim.
bir karşı çıkarmadan sağ kalaraktan kırgınlığıma;

ne bir ateş düşer ne de bir gülümsenme hatrı konar

geçen tren gibi hayat vedasını

çehresine bakılmayan o pis yerlerimde koyar.

ve sanki bir an başka bir boyutta gibi yeniden;

toprak ve sen

iki kaderdaş;

selamın kesildiği mükâteleye tutuşursunuz.

ne soru sormaların yolunda bir kelâm

ne kapı sırası bakınırken hoş bir diş beyazı, yalnız şimdi, angarya zamanı.

perde kapandı...

-güz kapıyı sırlarken, isimler girdi oyuna:

sahne durdu

mevsimler donukladı.

sıra, başka sıraya meydan okudu:

konuş sus konuş sus konuş

iç konuş kalk konuş çok konuş
sus:

sel şimdi yağmamalıydı

işte toprak çekiyor bütün suları.

şerefeler karanlık, bir çift göz gözükmüyor

ve her yerlerden bir uğultu, sesin duyulmuyor