مناجات و نعتى عشرين

  مناجات و نعتى عشرين 

yolu yokuş aşağı akan salkımları tüketmeden;

saadeti anlamadan, çöllerin seraplarına dalmadan 

önce;

zamana, zamanla gark olmak gerek.

insanlığın evvelden tanık olduğu günlerden bir at sırtı değildi Hira’nın yolları; 

azığıyla hergün yorup, bir soluğa borçlandırmayan

Annem ki; hiradan sonraki ilk sığınak

her gece sana bakan dört duvarın, sevinç durağı.

hurma yapraklarından gölgelikler; 

çölün, kızıldan entarisinin değişmesini bekliyor

o vakit,

senin yanı başına konan çekirge de asrı saadetten ya

ben,

bir tane olsam,

zerrelerime kadar eriyip

hapsolsam

Seni giz’lemek için eşiğe gelen örümceğe, katık olur muyum?

ve o karanlık gece: pür-i pâk solukların geçerken ağımızın içinden:

hava donsa, ben donsam;

donakalsam zamanın sarkaçları arasında.

hem,

sen bizi hep beklesen

sarılsan, başımızı okşasan

sensizlik yaramızı bakışlarınla onarsan

âhların kırışıklıklarını, bir gülüşünle alsan

ve söz tutmanın acısını yürekten söküp atsan ya!

ey nebi, 

keşkeler bizi dört yandan kuşatıyor,

ele geçirecek, yardım et.

sertifikalı yeni model,

seri üretim

duygusuz bireyin gözünden, küredeki bu çabalarımız: boş!

fakat arzda yanan buhurun, meşkteki burun sızlatan tadı;

insan katili çağdaş basımlar arasından

her gece yollara dalıp gitmeler; var kıldı bizi. 

günahların sese kadar gelmesi; ne has şeydi şu yüzyıla.

Ey, hilâlin sancağa doğru gebe yüzü

sendin ilk sahiplendiğimiz;
ilk ünsiyet bağını göbekten kestiğimiz.

artık; benden, bir cenâzenin kalktığı bu avluya

yüzümü tekrar döndürme yaRabbi.

şimdi iskeleden katılman duaya,
rüzgarını savurman aramıza

acıları, yalnızca bir kerteye indirecek

fakat, tüm lisânlardan iktibâs bir dil oluşmuş olsa da bu yüzyılda

bunu anlatmaya, bir tek sessizliğimiz güç yetirecek

                                                                        "أَنِ الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ"

1444