Yazı ve Şiir

  refah'tan kopan çocuk sesleri çağ atlarcasına koşuyoruz yazgımıza harkulâde aynalar karşısında ilk ilmeğe yelteniyoruz dönüp tavaf ediyoruz bahçeleri, kırık bulgur taşlarıyla seslerle uyanıyoruz bütün güzelliklerin ortasından ve keşke diyoruz kelimelerimizle, durup dinilse bombalar bir sarmaşık bizi sarıp sarmalasa  meydanlar boyu trenleri kaçırıyoruz masaların karmaşaları sersemletiyor bizi bir lider son nefesini soluyor uğruna yaşadığı topraklar üstünde ey bütün hakikat zamanlarının ve ey kızıl meydanların patlayan bombaları yalnız damlayan tozlardan bize kalan bir sığınakta, müphem ve mücmel bir yerde yani gerçeklik sendikalarına biat veriyoruz birer intihar süsü olmak için. uyandığımız gerçeklik kızıl denizleri yarıyor allı bohçalar içinden çıkıyor fünyeler ve keşke diyorum kelimelerimle hiç yaşamasaydı bu naylon gerçeklik keşke çiçekler uzaktan koksa ay ikiye, yeniden yarılsa.

  her şey hebaya meyyal* ah benim ahmak ellerim, nedendir sırlarsınız adları unutulmuş, soyları kesilmiş aşkları gönülden kopmuş bütün hâceleri arayan ahraz gözlerim… kaç zamandır neyi ararsınız? bir gülüş gibi ölecek bütün yaşadıklarımız soğuk, birkaç kahkahayla. nâmesiz kalacak bütün sokaklar bütün rüzgarlar soğuk esecek eğer o tren kaçırılmazsa. bastığım topraklardan kuşlar gidiyor dokunduğum her şey onlara imreniyor ... ----------------------------------------------------- eğer böyle bir şey gerçekten varsa bu yarım bırakılmış bir şiirdir.