vâveylalarımız
vâveylalarımız 1 saçlarımla anların tutsaklığını adlandırırken, üzerimi yavaş yavaş örtüyor akşamın son ışıkları. ve hataları ağaca gebeleyen bir koyun çaresizliğiyle, haykırıyorum. kelimeler, köprü gibi durmuyor göğsümde abanıyor, acıtıyor yüklendiği her anlamla. evlerin, güneşe aldırmadan konuşlandığı pencerelerden yüzler gülümsemiyor artık. ve hazır cevaplılığım, serin gecelerin ışıyan yıldızlarına bir tını, bir serzeniş bırakmaktan çok uzakta. sanki ruhum, göğsümün süngün yiyen yerlerinden uçup gidiyor, kalakalıyorum sırları gizlenmiş sınırlarda. bildiğim yolların, yürümemi zorlaştırdığını gördüğümde apoletleri sökülmüş toplumbilimci çaresizliği geziyor kanımda. bunu ben, kekiklerin kokuları çatıldardan yayılınca anlıyorum. 2 mutat, sıvışmakta sokakların dehlizlerine deniz uğultusu, hülyâlar saçılmakta, sokak aralarına. evvelden, çok evvelden daha yalnızlığın ne olduğunu bilmezken gördüğüm her canlının, her anının ... aspı çıksındı, çıkacaksa. 3 b...