ölümün evde kalan ekmek kırıntıları
ölümün evde kalan ekmek kırıntıları kocası ölmüş bir kadın uzaklara dalışın bitmeyen hazzıyla çekiyor gam dumanını göğsüne. belki bir an için varlığını unutmak unutturmak, kendine bile koca bir kaybı elbet marifet istiyor, kadın uzaklara dalmış gidiyor. artık herkesten daha derin bakıyor bir kediyle bir kedinin dalaşına sinesinden çığlıklar kopuyor elleri birbirine kenetleniyor saçılıp giden gözyaşları karşısında kadın bilmediği uzaklarda kayboluyor. bunca varlığın olup bitiminden haberi yokmuş gibi hiçbir dev'a tesir etmiyor bağışmakla bağışlanmamış ruhu, ve terlemekten kanayan gözleri ile kadın, uzaklarda savruluyor. elleri trabzanda gözleri artık daha da dalgın Pamir dağlarından gelen taze bir çiçek gibi daima yeşertiyor bitmek bilmeyen acısını. gün, mutfak ve ocak arasında oğlan, annesine hep bildiği soruyu tekrar soruyor “babam elleriyle yüzünü niye kavuşturmuyor?” kadın, haykırıyor. artık yaşamayı bile hatırlamıyor kadı...