Yazı ve Şiir

  betonlaşmak istiyorum betonlaşmak istiyorum her zerremle avazım alabildiğince demirleşmek, mahallenin çehresine bir hançer gibi batmak istiyorum. donup kaskatı kesilmek, ben; 14 gün yalaklara dalmak istiyorum. ruhunu kaybetmiş bir deniz mâlûlü tüccarı, yahut yeni bir “4+1= ölüm” denklemi satıcısı olmak istiyorum ağırlaşmak ağırlaşmak istiyorum elimi iki böğrümden çekip, göklere kadar doğrulmak, betondan teraslara ek, yeni kaçak katlar çıkmak istiyorum sabahleyin kuşların bacaklarını yalayabilmek istiyorum terasımdan 90. gazi koşusunun kumlu zemininde bir minareyle yarışa girmek istiyorum. minareye dört boy fark atıp orta yerimden yan yatmak istiyorum  tak pat çat, diye! memleketimden "insan" manzaraları’na “katil, kan içici, katmerli hâin” olarak girmek istiyorum. ben, her zerremle: betonlaşmak istiyorum sanılanın aksine ben: makinalaşmak değil betonlaşmak istiyorum!

  hakâretten arındırılmış şiirimsiler acıyla konuşlanmış durumun temelinden bağımsızlaştığını bile bile görmezden gelmek, yoğurdun ekşiliğini ineğin sütüne atfetmek kadar yepyeni bir işti yurttaşlar için ucu, anayasayalara kadar uzayıp gitti. giriş gelişme ve sonuç sınırlarımız içinde, sınırsızca gelişti. paralı nöbetçilerin cuma günleri cübbelerinden damla damla damlayan öfkeli, birazda partiküllü vâveylaları birden ve biriciklikten kaçıp  birliğe yahut hizâya gelemeyen cemaate nasıl bir nizâm sağlayabilirdi? dört gün dört elementten yoksun kalan bir bebek duygudan uzak, kızışık ideolojilerin -kerpiçlerini ortaklaşa döşedikleri yüce divanlarından çıkan- ıslak imzalı kararlarına nasıl olurdu da nöbettekilerden daha çok kafa patlattırdı,  bunun makbuzunu kesebilecek olan yok. hengâme ortasında kepenk kapatmayıp fırsattan istifâde etmenin yolunu peşleyen berbercikler yıkık seslerdeki kargaşayı himâyelerine alarak bir yandan halkı traş ediyor, bir yandan da yurttaş...